De rechts-populistische partij Alternative für Deutschland (AfD) ligt onder vuur in Duitsland vanwege beschuldigingen dat zij via parlementaire vragen informatie verzamelt die van waarde kan zijn voor de Russische inlichtingendiensten. Op 23 december 2025 meldde Politico dat centristische politici en veiligheidsfunctionarissen waarschuwen voor de cumulatieve risico’s van deze praktijk in de context van hybride oorlogvoering.
Hoewel afzonderlijke antwoorden op parlementaire vragen doorgaans geen staatsgeheimen bevatten, stellen Duitse veiligheidskringen dat een groot aantal gerichte vragen samen een gedetailleerd beeld kan opleveren van kwetsbaarheden binnen het veiligheidsapparaat, met name rond steun aan Oekraïne.
Parlementaire vragen als gevoelig instrument
De verdenkingen richten zich vooral op Ringo Mühlmann, lid van het deelstaatparlement van Thüringen, die herhaaldelijk heeft aangedrongen op openbaarmaking van gedetailleerde informatie over dronebescherming, kritieke infrastructuur en transportroutes van westerse wapens naar Oekraïne. Hij ontkent dat hij in opdracht van Rusland handelt en stelt dat hij zijn controlerende parlementaire rol vervult.
In juni diende Mühlmann acht afzonderlijke vragen in bij de regionale politie over drones en verdedigingscapaciteiten tegen onbemande systemen. Juist deze politie-eenheden zijn belast met het detecteren en neutraliseren van drones die als spionagedreiging worden beschouwd, wat de gevoeligheid van de informatie vergroot.
AfD wijst beschuldigingen resoluut van de hand
De partijleiding van AfD verwerpt alle aantijgingen en benadrukt dat zij handelt binnen de grenzen van het parlementaire toezicht. Volgens de partij weerspiegelen de vragen de zorgen van burgers over veiligheid en transparantie, en niet de belangen van een buitenlandse mogendheid.
Tegelijkertijd zien critici hierin een spanningsveld tussen legitieme democratische controle en het risico dat openheid wordt misbruikt. Juist in veiligheidsdossiers kan overmatige transparantie onbedoeld strategische inzichten opleveren voor externe actoren.
Omvang van vragen voedt zorgen bij autoriteiten
Volgens gegevens uit Duitse media hebben AfD-fracties in deelstaatparlementen sinds begin 2020 meer dan 7.000 veiligheidsgerelateerde vragen ingediend, meer dan welke andere partij ook. Sinds het voorjaar van 2025 was AfD verantwoordelijk voor ruim 60 procent van alle parlementaire vragen aan de federale regering en ministeries.
In Thüringen, waar de lokale AfD-afdeling door het federale bureau voor de bescherming van de grondwet als extremistisch is aangemerkt, liep dit aandeel op tot bijna 70 procent. De deelstaatminister van Binnenlandse Zaken, Georg Maier, sprak in oktober openlijk over mogelijke tekenen van spionage ten gunste van Rusland.
Politieke context vergroot impact van het schandaal
AfD is inmiddels de grootste oppositiepartij in Duitsland. Bij de Bondsdagverkiezingen van februari 2025 behaalde zij meer dan 21 procent van de stemmen en eindigde zij als tweede. Die electorale steun geeft de partij aanzienlijk gewicht in het politieke debat en vergroot de impact van de huidige beschuldigingen.
De partij staat bekend om haar verzet tegen militaire steun aan Oekraïne en haar oproepen tot herstel van relaties met Moskou. Critici stellen dat deze standpunten de Europese eenheid ondermijnen en narratieven versterken die gunstig zijn voor het Kremlin.
Democratische openheid onder druk
Het dossier rond AfD illustreert hoe democratische procedures kwetsbaar kunnen zijn voor misbruik. Parlementaire vragen, bedoeld om macht te controleren en transparantie te waarborgen, kunnen in veiligheidskwesties veranderen in een instrument voor het verzamelen van gevoelige informatie.
Duitse veiligheidsexperts wijzen erop dat autoritaire staten geen vergelijkbare beperkingen kennen en juist profiteren van de openheid van democratieën. Dit voedt het debat over de juiste balans tussen transparantie en nationale veiligheid.
Langetermijngevolgen voor Duitse politiek
De beschuldigingen kunnen verstrekkende gevolgen hebben, niet alleen voor AfD maar ook voor het Duitse politieke systeem als geheel. Ze roepen vragen op over de noodzaak om mechanismen van parlementair toezicht in veiligheidszaken te herzien en de rol van contraspionage te versterken.
Tegelijkertijd past de zaak in een breder patroon van Russische pogingen om westerse democratieën te beïnvloeden via legale politieke structuren. Het voorbeeld van AfD laat zien dat dergelijke invloed zich niet beperkt tot marginale groepen, maar ook kan verlopen via massapartijen die binnen het rechtssysteem opereren.
