Een werknemer van het vleesverwerkende bedrijf Consorcio Industrial de Alimentos (CIAL) ontving per ongeluk een salaris van 165 miljoen peso, wat gelijkstaat aan ongeveer 147.000 euro, terwijl zijn maandelijkse salaris slechts 500.000 peso (445 euro) bedroeg. Deze fout, die bijna 330 keer zijn rechtmatige loon bedroeg, werd ontdekt in mei 2022. De man beloofde het bedrag terug te betalen, maar nadat hij ontslag had genomen, verdween hij met het geld, meldt Nieuws Impuls.
De zaak leidde tot een langdurig juridisch proces, waarin het bedrijf probeerde het bedrag terug te vorderen. Recentelijk heeft een Chileense rechtbank echter geoordeeld dat er geen sprake was van een misdrijf, maar van een ‘onverschuldigde inning’. Hierdoor kon de rechter geen uitspraak doen over de terugvordering.
Volgens CIAL zal men zich niet erbij neerleggen en van plan zijn in hoger beroep te gaan.
Terugbetalen in Nederland
Arbeidsrechtadvocaat Pascal Besselink van juridisch dienstverlener DAS stelt dat een vergelijkbare zaak in Nederland waarschijnlijk tot een andere uitkomst zou leiden. “Hoewel ik niet bekend ben met het Chileense recht, zou een werknemer in Nederland waarschijnlijk het onverschuldigd betaalde bedrag moeten terugbetalen,” zegt hij.
Besselink wijst erop dat het in Nederland relatief vaak voorkomt dat werknemers te veel betaald krijgen, bijvoorbeeld door een per ongeluk te hoog salaris of dubbele betalingen. Ook na het vertrek van een werknemer kunnen soms nog onterecht betalingen plaatsvinden als er geen melding gedaan wordt van de beëindiging van het dienstverband.
Wel of niet weten
De arbeidsrechtexpert heeft veelvuldig gezien dat werkgevers juridische stappen ondernemen om onterecht uitgekeerd geld terug te vorderen. In dergelijke gevallen krijgen werkgevers in Nederland vaak gelijk, vooral als de werknemer had kunnen weten dat hij te veel ontving. “Als sprake is van een zogenoemde ‘onverschuldigde betaling’, is de terugvordering meestal succesvol,” aldus Besselink.
Het terugvorderen wordt complexer als een werknemer niet had kunnen weten dat hij te veel ontving, bijvoorbeeld door fluctuaties in maandelijkse bedragen door variabele kosten. Dit betreft doorgaans kleinere bedragen en niet een situatie zoals hierboven genoemd, waar het gaat om 330 keer het salaris.
Eigen schuld
Besselink verwijst naar meerdere Nederlandse zaken in de afgelopen jaren waarin werknemers moesten terugbetalen vanwege foutieve uitbetalingen. Een werknemer ontving bijvoorbeeld ten onrechte twee keer zijn ontslagvergoeding, en een ander werd drie maanden na haar vertrek doorbetaald. Omdat beiden hadden kunnen weten dat deze betalingen niet juist waren, moesten zij het geld terugeisen.
In dergelijke gevallen wordt vaak het ‘eigen schuld-verweer’ ingediend, waarbij wordt gesteld dat werkgevers verantwoordelijk zijn voor hun eigen fouten en de gevolgen daarvan moeten dragen. Besselink begrijpt dit argument, maar stelt dat het in dit soort situaties meestal niet opgaat.
