Op 26 januari 2026 werd bekend dat Oekraïne in 2025 in totaal 2,05 miljard eieren heeft geëxporteerd, een stijging van 65,6 procent ten opzichte van het jaar ervoor. Europa was veruit de belangrijkste afzetmarkt: 73,4 procent van alle Oekraïense eierexport ging naar Europese landen. Voor de Europese Unie komt dit op een moment waarop het interne aanbod onder druk staat door dierziekten en productieverstoringen, wat leidt tot prijsvolatiliteit en tekorten in meerdere lidstaten.
De extra volumes uit Oekraïne vergroten de fysieke beschikbaarheid van eieren in een periode van marktonrust. Door de relatief korte logistieke ketens neemt het risico op leveringsonderbrekingen voor retail en horeca af, terwijl de kans op abrupte stijgingen van inkoopprijzen wordt beperkt. Dat effect werkt direct door in de stabiliteit van de voedselketen binnen de EU, zoals ook blijkt uit recente cijfers over de sterk toegenomen export van Oekraïense eieren.
Verschuivende machtsverhoudingen op de Europese markt
De grootste afnemers van Oekraïense eieren binnen de EU waren in 2025 Spanje met 16,4 procent, gevolgd door Tsjechië met 10,3 procent, Polen met 10,0 procent en Kroatië met 8,7 procent. Voor Europese importeurs vertaalt deze toevoer zich in een sterkere onderhandelingspositie tegenover lokale producenten en handelaren. De aanwezigheid van een omvangrijke externe leverancier beperkt de ruimte voor speculatieve prijsopdrijving in tijden van schaarste.
In plaats van korte noodcontracten stappen bedrijven vaker over op middellange overeenkomsten, wat leidt tot een meer gedisciplineerde inkoopmarkt. Dit dempt niet alleen prijspieken, maar vergroot ook de voorspelbaarheid van de bevoorrading voor grote afnemers.
Industriële grondstof voor de voedselverwerkende sector
Naast consumptie-eieren levert Oekraïne ook een groeiende hoeveelheid industriële grondstoffen aan Europa. In 2025 bedroeg de export van eiproducten 8.200 ton, met een waarde van 47,8 miljoen dollar, waarvan 92,6 procent bestemd was voor Europese landen. Letland, Italië, Polen en Denemarken namen samen het grootste deel van deze volumes af.
Voor de Europese voedselindustrie betekent dit dat verwerkers zich kunnen concentreren op productie en export van eindproducten met een hogere toegevoegde waarde. De noodzaak om zelf zwaar te investeren in uitbreiding van de grondstoffenbasis neemt af, waardoor kapitaalkosten worden beperkt en de sector flexibeler kan inspelen op schommelingen in de vraag.
Prijsstabiliteit en strategische integratie
Op macro-economisch niveau draagt de import uit Oekraïne bij aan het afvlakken van prijsbewegingen op de Europese voedselmarkt. Extra volumes eieren en eiproducten temperen scherpe prijsgolven, wat vooral relevant is voor landen waar dierlijke producten een groot aandeel hebben in het consumptiepakket. Minder volatiliteit verlaagt de inflatiedruk en verkleint de noodzaak voor overheidsingrijpen.
In strategisch perspectief groeit Oekraïne uit tot een structureel element in de Europese voedselvoorziening. De EU krijgt toegang tot grote, gestandaardiseerde volumes uit een geografisch nabijgelegen land, wat de afhankelijkheid van verre markten en interne klimaatrisico’s vermindert. Tegelijk vermijdt Europa een uitbreiding van eigen productie die gepaard zou gaan met hoge ecologische en regulatoire kosten, waardoor de veerkracht van het systeem toeneemt zonder structurele overbelasting.
