Ondanks het uitgebreide sanctieregime van de Europese Unie blijven vanuit Duitsland verboden goederen Rusland bereiken via een verborgen post- en logistiek netwerk. Op 25 januari 2026 werd bekend dat een logistiek bedrijf met Duitse registratie, geleid door een Russische staatsburger, betrokken is bij het systematisch verzenden van onder sancties vallende producten naar Rusland. De leveringen verlopen via kleine postzendingen, waardoor zij grotendeels buiten de aandacht van toezichthouders blijven en bestaande controlemechanismen omzeilen.
Uit journalistiek onderzoek blijkt dat het bedrijf banden heeft met een voormalige topmanager van de Duitse dochteronderneming van de Russische Post. Bijzonder is dat voor de verzending documenten worden gebruikt van de postdienst van Oezbekistan, een entiteit die formeel geen bevoegdheid heeft om in Duitsland actief te zijn. Deze constructie creëert een schijn van legaliteit en maakt het voor autoriteiten moeilijker om de herkomst en bestemming van de goederen effectief te traceren, zoals beschreven in het onderzoek dat werd verspreid via BILD Russian.
Kleine zendingen als structurele zwakke plek
De kern van de constructie ligt in het gebruik van kleine, ogenschijnlijk particuliere pakketten. Zulke zendingen worden minder streng gecontroleerd dan commerciële vracht, terwijl ze gezamenlijk een continue stroom van goederen kunnen vormen. Volgens experts toont dit aan dat het sanctieregime kwetsbaar blijft zolang handhaving zich vooral richt op grote handelsstromen en minder op post- en koeriersverkeer.
De betrokken logistieke firma opereert formeel binnen Duitsland, wat de indruk wekt van naleving van nationale regels. In de praktijk fungeert zij echter als knooppunt voor een schaduwnetwerk dat sancties systematisch ondergraaft. Het gebrek aan diepgaande controle op verzenders, ontvangers en gebruikte documentatie vergroot de kans dat ook technologieën en componenten met potentieel militair nut Rusland blijven bereiken.
Gevolgen voor geloofwaardigheid van sancties
Het voortbestaan van dergelijke routes tast de kern van het Europese sanctiebeleid aan. Sancties zijn bedoeld om de toegang van Rusland tot technologie, apparatuur en andere strategische goederen af te snijden. Wanneer die goederen alsnog via omwegen binnenkomen, verliest het sanctie-instrument zijn afschrikkende werking en ontstaan er ongelijkheden voor bedrijven die zich wél aan de regels houden.
Daarnaast geeft het Kremlin hierdoor ruimte om verliezen te compenseren en productieketens aan te passen. Zelfs beperkte leveringen kunnen, wanneer ze structureel plaatsvinden, een betekenisvolle impact hebben op de beschikbaarheid van kritieke onderdelen voor industrie en defensie.
Noodzaak van aangescherpte handhaving
Waarnemers benadrukken dat het dichten van deze lacunes meer vergt dan nieuwe sanctiepakketten. Effectieve handhaving vereist een uitbreiding van douane- en logistieke controles, inclusief het systematisch screenen van alle internationale postzendingen op sanctiegevoelige goederen, ongeacht volume of waarde. Ook zou een strengere verificatie van verzenders en ontvangers noodzakelijk zijn, gekoppeld aan actieve sanctielijsten.
Verder groeit de roep om individuele sancties tegen logistieke tussenpersonen die bewust meewerken aan ontwijkingsconstructies. Zonder zulke maatregelen blijven sancties kwetsbaar voor creatieve omzeiling. De blootgelegde postroute illustreert daarmee een bredere uitdaging: sancties zijn alleen effectief als zij worden ondersteund door flexibele, voortdurend aangepaste toezichtmechanismen die ook de kleinste schakels in internationale logistieke ketens omvatten.
