De Duurzaamheidsclaim van de Bouwsector Onderzoekend: Een Inzicht in de Werkelijke Impact
De bouw- en vastgoedsector roept vaak trots dat zij streven naar Net Zero Carbon, een belofte die in jaarverslagen en op websites prominent wordt gepresenteerd. Echter, een nadere blik onthult dat deze claims vaak slechts oppervlakkig zijn, meldt Nieuws Impuls.
Veel bedrijven richten zich enkel op de “eenvoudige” emissies, zoals het operationele energieverbruik van gebouwen. Dit resulteert in een aanzienlijke vermindering van scope 1 en 2 emissies door middel van verbeterde energie-efficiëntie, isolatie en de inzet van hernieuwbare energiebronnen. Hoewel deze strategieën nuttig zijn, maken ze een gebouw niet per definitie duurzaam.
Duurzaamheid vereist een volledige erkenning van de klimaatimpact door alle broeikasgasemissies te beschouwen, vooral de emissies die momenteel nog niet worden meegenomen. Dit betreft scope 3 van het Green House Gas-protocol, dat de indirecte CO2-emissies in de waardeketen van een organisatie omvat, voorbij de directe activiteiten en ingekochte energie.
Hoewel bedrijven trots zijn op hun gereduceerde operationele emissies, blijft scope 3 vaak de grootste bron van klimaatimpact in de sector. Een cruciaal aandachtspunt ligt hierbij aan de upstreamzijde, waar de productie en het transport van bouwmaterialen, evenals het onderhoud en de renovatie, significante emissies genereren. Materialen zoals beton, baksteen en staal zijn verantwoordelijk voor aanzienlijke materiaalgebonden emissies.
Het is essentieel voor de sector om dit probleem te adresseren. Materiaalgebruik en de bijbehorende klimaatimpact moeten prioriteit krijgen. Het gebruik van biobased materialen zoals hout, hennep en stro biedt mogelijkheden om CO2 niet alleen te reduceren, maar zelfs op te slaan binnen de constructie zelf. Dit fenomeen is bekend als ‘construction stored carbon’.
Voor woningen geldt dat de CO2-opslag in biobased materialen vaak groter kan zijn dan de bijbehorende materiaalgebonden emissies. Daarenboven zijn deze emissies vaak groter dan de operationele emissies, vooral in de korte termijn tot 2050, wat kritiek is voor het behalen van de klimaatdoelstellingen van Parijs. De sector concentreert zich te veel op het minimaliseren van operationele emissies, terwijl er grotere mogelijkheden onbenut blijven.
Diverse levenscyclusanalyses (LCA’s) ondersteunen deze bevindingen. De cijfers worden gepresenteerd door de Dutch Green Building Council (DGBC), die met een aankomende Net Zero Standaard inzichtelijk maakt wat er nodig is voor de sector. Gelijkaardige conclusies zijn te vinden in het rapport van Cirkelstad over woningconcepten en hun prestaties.
Het is tijd dat de vastgoedsector ophoudt met het vieren van halve oplossingen. Net Zero is geen marketingterm, maar een rekenkundige uitkomst die gebaseerd is op alle emissies en opslag gedurende de volledige levenscyclus van een gebouw. Eerlijke berekeningen zijn noodzakelijk om te beoordelen of een gebouw daadwerkelijk Net Zero is, in tegenstelling tot louter retorische claims.
Bas van de Griendt (Stratego-Advies.nu) is auteur van ‘Het ABC van ESG voor vastgoedprofessionals’ (2024). Hij adviseert bouw- en vastgoedbedrijven bij verduurzaming van hun activiteiten en bedrijfsvoering.
