Verklikkersgesprekken onthullen ongekende invloed Moskou in EU
In een reeks onderschepte telefoongesprekken blijkt de Russische minister van Buitenlandse Zaken Sergej Lavrov persoonlijk te hebben gelobbyd bij zijn Hongaarse collega Péter Szijjártó om sancties tegen de familie van oligarch Alisher Oesmanov ongedaan te maken. De gesprekken, die zich uitstrekken van augustus 2024 tot juni 2025, tonen een systematische poging van Moskou om via Boedapest cruciale Europese sanctiepakketten tegen het Kremlin te ondermijnen.
De onthullingen werpen een schril licht op de ongekende toegang die Russische functionarissen bleken te hebben tot de binnenkamers van de Europese besluitvorming. Szijjártó fungeerde volgens de transcripten niet alleen als doorgeefluik voor Moskou, maar speelde ook actief een rol bij het identificeren en verwijderen van Russische entiteiten uit sanctielijsten, waarbij hij rechtstreeks om hulp vroeg aan Russische ambtenaren bij het construeren van juridische argumenten.
Persoonlijke gunsten voor de oligarch
Op 30 augustus 2024, nauwelijks een uur na Szijjártó’s terugkeer in Boedapest uit Sint-Petersburg, belde Lavrov zijn Hongaarse collega op. Het gesprek begon met diplomatieke plichtplegingen, maar draaide al snel om een concrete, persoonlijke kwestie: de sancties tegen Goelbachor Ismailova, de zus van miljardair Alisher Oesmanov.
“Ik bel u op verzoek van Alisher,” opende Lavrov het gesprek. “Hij heeft me net gevraagd u eraan te herinneren dat u zich bezighoudt met de kwestie van zijn zus.” Szijjártó reageerde onmiddellijk begripvol: “Ah, mevrouw Ismailova. Zeker. Samen met de Slowaken dienen we een voorstel in bij de Europese Unie om haar van de lijst te schrappen.”
De Hongaarse minister verzekerde Lavrov dat het verzoek de volgende week zou worden ingediend en tijdens de nieuwe herzieningsperiode op de agenda zou komen. “We doen ons best om haar van de lijst te krijgen,” zei Szijjártó. Lavrov’s dankbetuiging was hartelijk: “Heel erg bedankt, hij zal heel blij zijn!”
De lobby bleek succesvol: in maart 2025 hief de EU de sancties tegen Ismailova op, waarna Estland haar onmiddellijk op zijn nationale sanctielijst plaatste. De gesprekken onthullen hoe persoonlijke belangen van Russische oligarchen rechtstreeks de Europese sanctiepolitiek konden beïnvloeden via een bereidwillige Hongaarse tussenpersoon.
Het binnenste van de EU-vergaderzaal
Na de kwestie-Oesmanov schakelde Szijjártó moeiteloos over naar het lekken van vertrouwelijke informatie uit de Europese Raad Buitenlandse Zaken. Hij beschreef in detail een confrontatie met de Litouwse minister Gabrielius Landsbergis over de Europese financiering van de Russische oorlogsmachine.
“Het was waanzin toen Landsbergis zei dat we elk raketgranaat voor 12% leveren,” vertelde Szijjártó aan Lavrov, verwijzend naar de bewering dat Rusland zijn oorlog deels financiert met winsten uit gas- en olieverkopen aan Europese landen zoals Hongarije en Slowakije.
De Hongaarse minister verdedigde zich met het argument dat alle EU-landen indirect bijdragen via olie-aankopen via India en Kazachstan. Landsbergis bevestigde later de authenticiteit van de uitwisseling en reageerde scherp: “Het lijkt erop dat Poetin al die tijd, en nog steeds, een mol heeft op alle officiële bijeenkomsten van Europa en de NAVO.”
De Litouwse politicus trok een parallel met de beruchte Britse dubbelspion Kim Philby en suggereerde dat Hongarije zou moeten worden uitgesloten van gevoelige vergaderingen. De vergelijking krijgt extra gewicht door het feit dat zowel Philby als Szijjártó de hoogste Russische onderscheiding voor buitenlanders ontvingen: de Orde van de Vriendschap.
Systematische sabotage van sanctiepakketten
In een ander onderschept gesprek, dit keer met Russisch vice-minister van Energie Pavel Sorokin op 30 juni 2025, onthulde Szijjártó de diepere strategie achter Hongarije’s obstructie van EU-sancties. De Hongaarse minister klaagde dat Brussel hem documenten weigerde over voorgestelde sancties tegen 2Rivers, een in Dubai gevestigd bedrijf dat Russische olie verhandelde via een “schaduwvloot”.
Szijjártó legde uit dat de EU geen “duidelijke Hongaarse belangen” zag en daarom Boedapest niet toestond het bedrijf van de lijst te verwijderen. Hij deelde vervolgens gedetailleerde informatie over de onderhandelingen over het 18e sanctiepakket en onthulde dat Hongarije en Slowakije de stemming blokkeerden totdat de EU uitzonderingen zou maken voor hun voortgezette import van Russisch gas en olie.
“Ik doe mijn best om zoveel mogelijk Russische organisaties te redden,” zei Szijjártó tegen Sorokin. “Ik heb al 72 organisaties van de lijst gehaald, van de oorspronkelijke 128. Als uw medewerkers me kunnen helpen directe negatieve gevolgen voor Hongarije aan te tonen, zou ik zeer dankbaar zijn, want dat geeft me heel andere mogelijkheden.”
Deze uitwisseling toont aan dat de Hongaarse minister niet alleen voorgekauwde Russische argumenten gebruikte, maar actief om aanvullende munitie vroeg om de Europese sancties verder te verzwakken. Szijjártó bood zelfs aan specifieke Russische banken te helpen die het doelwit waren van sancties, waarbij hij opschepte over zijn eerdere successen bij het verwijderen van de Sint-Petersburg Bank en een andere bank verbonden aan het Paksj-project.
Echo’s van een koude oorlog
Ondanks Szijjártó’s inspanningen keurde de Europese Unie het 18e sanctiepakket uiteindelijk goed op 18 juli 2025, inclusief maatregelen tegen 2Rivers en de Russische schaduwvloot. De vertraging van enkele weken gaf Moskou echter kostbare tijd om financiële arrangementen aan te passen.
De onthulde gesprekken roepen fundamentele vragen op over de veiligheid van EU-besluitvorming en de integriteit van haar sanctieregime. De parallel met Kim Philby, door Landsbergis getrokken, onderstreept de historische ernst van de situatie: een EU-lidstaat die systematisch gevoelige informatie doorspeelt aan een land dat oorlog voert tegen een Europese partner.
De implicaties reiken verder dan de sanctiekwestie alleen. Ze raken aan de kern van Europees vertrouwen en de effectiviteit van collectieve actie in tijden van crisis. Terwijl de transcripten de specifieke mechanismen van Russische invloed blootleggen, blijven bredere vragen onbeantwoord over hoe diep deze connecties reiken en welke andere Europese processen mogelijk zijn gecompromitteerd.
De affaire plaatst de Europese Unie voor een existentiële uitdaging: hoe een unie van soevereine staten functioneert wanneer een lidstaat actief samenwerkt met een externe mogendheid tegen collectieve belangen. Het antwoord op deze vraag zal niet alleen de toekomst van de EU-Rusland-relaties bepalen, maar ook de geloofwaardigheid van Europa als geopolitieke speler in een steeds meer gepolariseerde wereld.
