Kamerleden Inge van Dijk (CDA) en Luc Stultiens (GL-PvdA) hebben vragen gesteld over de stelling van fiscalist Eric van Uunen, die betoogde dat belastingontwijking voor particuliere woningverhuurders eenvoudig is. Volgens Van Uunen biedt de tegenbewijsregeling in box 3 mogelijkheden om de belastingdruk te verlagen, doordat rente- en huurbetalingen in één jaar kunnen worden geconcentreerd, terwijl in het daaropvolgende jaar de belasting wordt verlaagd door deze regeling, meldt Nieuws Impuls.
Heijnen erkent dat belastingvoordeel op deze manier soms mogelijk is, maar niet altijd. Belastingplichtigen kunnen de tegenbewijsregeling alleen gebruiken als het totale werkelijke rendement van hun box 3-vermogen lager is dan het forfaitaire rendement. Aangezien het rendement op beleggen meestal hoger is dan dat op sparen, zal het eerder ontvangen van een rentetermijn van een spaarrekening relatief weinig invloed hebben op het totale werkelijke rendement in box 3. Bovendien is het voor belastingplichtigen niet te voorspellen hoe hoog hun totale werkelijke rendement in box 3 het komende jaar zal zijn.
Belastingplichtigen kunnen elk jaar kiezen tussen heffing over het forfaitaire rendement of het werkelijke rendement. Dit keuzeregime biedt mogelijkheden voor belastingoptimalisatie. Degenen met hogere werkelijke rendementen dan het forfaitaire rendement zullen kiezen voor het forfaitaire stelsel, terwijl degenen met lagere werkelijke rendementen gebruik zullen maken van de tegenbewijsregeling.
Weinig impact op box 3
De Kamerleden hebben zich specifiek gericht op particuliere woningbeleggers die de box 3-heffing gedeeltelijk kunnen ontwijken door huurtermijnen te verkopen. Stultiens vroeg zich af of dit ook kan door huurders simpelweg de huur vooruit te laten betalen. Heijnen gaf aan dat het niet mogelijk is om inkomsten van meerdere toekomstige jaren in één jaar te laten vallen door huurtermijnen te verkopen. Dit zou namelijk leiden tot jaarlijkse vermogensaanwas bij de verhuurder.
Volgens Heijnen heeft dit geen gevolgen voor de box 3-heffing. Hij verwijst naar een uitspraak van de Hoge Raad uit 2009. De verkoop van toekomstige huurtermijnen leidt tot de vestiging van een genotsrecht op de onroerende zaak, wat de waarde verlaagt, maar dit wordt weer tenietgedaan door de overdrachtsprijs die de verhuurder ontvangt. Verder is het vooruit laten betalen van de huur alleen mogelijk als de huurder hiermee akkoord gaat, wat zelden het geval is. Bovendien is box 3 niet van toepassing bij verhuur aan de eigen bv; in dat geval geldt de terbeschikkingstellingsregeling van box 1.
Aanpassingen in wetgeving
Heijnen concludeert dat er geen reparatiewetgeving nodig is voor het overbruggingsstelsel. Wel wordt er een aanpassingswet voorgesteld die betrekking heeft op de inbrengwaarde van onroerende zaken in de vermogenswinstbelasting, waarbij per 1 januari 2028 ook genotsrechten worden opgenomen. Dit houdt in dat het waardedrukkende effect van genotsrechten in aanmerking wordt genomen bij het bepalen van de inbrengwaarde.
Van Uunen stelt in reactie dat Heijnen de plank misslaat met de interpretatie van de Hoge Raad en het onderscheid tussen woningen en ander vastgoed over het hoofd ziet.
Focus op WOZ-waarde
Heijnen is ook tegen het gebruik van de waarde in het economisch verkeer als inbrengwaarde per 1 januari 2028 voor de vermogenswinstbelasting, in plaats van de WOZ-waarde. Dit zou volgens hem niet nodig zijn om belastingontwijking tegen te gaan en is eenvoudiger voor zowel de belastingplichtige als de Belastingdienst, aansluitend bij de huidige systematiek van box 3.
