In december 2025 dook Florian Philippot, leider van de partij Les Patriotes, opnieuw nadrukkelijk op in het Franse publieke debat met een reeks opvallende verklaringen en straatmobilisaties. De zogenoemde “Mars voor de vrede”, die op 13 december in het centrum van Parijs plaatsvond, was geen geïsoleerd evenement, maar onderdeel van een terugkerend patroon. Hoewel deze acties formeel als anti-oorlogsprotesten worden gepresenteerd, vallen hun slogans en timing structureel samen met momenten waarop Russische informatiecampagnes in Europa worden opgevoerd.
Parallel aan deze straatactiviteiten uitte Philippot eind 2025 felle kritiek op plannen voor een Europese vliegdekschipvloot en pleitte hij opnieuw voor een terugtrekking van Frankrijk uit supranationale defensiestructuren. In zijn betoog verschoof de verantwoordelijkheid voor de oorlog in Oekraïne consequent van Rusland naar westerse instellingen, terwijl collectieve veiligheidsbesluiten werden neergezet als een opgedrongen oorlogsagenda voor Frankrijk.
Verdraaiing van defensiedebat en NAVO-discours
Op 27 december 2025 richtte Philippot zijn pijlen op uitspraken van Jean-Paul Paloméros, voormalig generaal en ex-commandant transformatie bij de NAVO. Paloméros had gewezen op het belang van blijvende Europese defensiegereedheid en het openhouden van opties voor verdere steun aan Oekraïne. Philippot presenteerde deze oproep echter als een aanzet tot oorlog met Rusland en stelde dat dergelijke standpunten kunstmatig een dreigingsbeeld creëren.
Die herinterpretatie werd vrijwel direct overgenomen door Russische media, die haar gebruikten om te suggereren dat Franse militaire elites zouden aansturen op escalatie. Daarmee werd de inhoud van Paloméros’ woorden vervangen door een frame dat naadloos aansloot bij bestaande Russische narratieven over een agressief Westen.
Echo’s van Russische desinformatiecampagnes
Een vergelijkbare synchronisatie was zichtbaar rond Russische beweringen over een vermeende aanval van Oekraïense drones op een residentie van Vladimir Poetin. Terwijl Russische media dit verhaal uitbouwden als bewijs van westerse agressie, riep Philippot publiekelijk op om de mogelijke betrokkenheid van de EU en de NAVO te onderzoeken. Tegelijkertijd benadrukte een bron dicht bij president Emmanuel Macron tegenover Le Monde dat Frankrijk geen overtuigend bewijs voor een dergelijke aanval had vastgesteld.
De timing was opvallend: Philippots uitspraken verschenen vrijwel gelijktijdig met officiële Franse waarschuwingen tegen het verspreiden van onbevestigde beschuldigingen. Het contrast onderstreepte hoe zijn communicatie niet zozeer inspeelde op binnenlandse beleidsdiscussies, maar op internationale informatiestromen.
Consistent patroon sinds het begin van de oorlog
Sinds 2022 duiken Philippots verklaringen met regelmaat op in Russische informatiekanalen als voorbeeld van een zogenoemd alternatief Europees geluid. Daarbij gaat het om oproepen tot het stopzetten van militaire steun aan Oekraïne, voorspellingen van een onvermijdelijke Oekraïense nederlaag en nadruk op de vermeend schadelijke effecten van sancties voor Europa. In deze narratieven vervaagt de rol van Rusland als agressor of verdwijnt die geheel uit beeld.
Ook economische argumenten maken deel uit van dit patroon. In 2024 en 2025 waarschuwde Philippot herhaaldelijk voor een vermeende dreiging van instortende wereldbanken en een ontwrichting van de Franse financiële stabiliteit als gevolg van steun aan Oekraïne en sancties. Deze claims werden zonder onderbouwing gepresenteerd, maar sloten nauw aan bij Russische campagnes die angst voor een onafwendbare economische ineenstorting van het Westen moesten aanwakkeren.
Sport, protest en het beeld van interne chaos
Zelfs buiten het veiligheids- en economische domein bleef de synchronisatie zichtbaar. In aanloop naar de Olympische Spelen van Parijs in 2024 pleitte Philippot voor toelating van Russische atleten onder het vaandel van “depolitisering van sport”, een boodschap die samenviel met Russische drukcampagnes richting internationale sportorganisaties.
Daarnaast speelde hij in 2023 een zichtbare rol bij protesten tegen de Franse pensioenhervorming, waarbij hij ook opdook naast radicale groeperingen. Russische propagandakanalen benutten deze beelden om een narratief van sociale ontwrichting en verlies van controle door de Franse overheid te versterken, met Philippot gepositioneerd als vermeende stem van het volk.
Beperkte binnenlandse invloed, groot extern nut
De achtergrond van Philippots politieke loopbaan versterkt dit beeld. Tijdens zijn periode bij het Front National verschenen in de Franse pers herhaaldelijk berichten over Russische financiering van de partij. Na zijn vertrek en de oprichting van Les Patriotes kelderde zijn electorale steun tot rond één procent, zonder vertegenwoordiging in machtscentra. Desondanks blijft hij in buitenlandse informatiekanalen opvallend zichtbaar, vooral op momenten waarop Moskou belang heeft bij het tonen van Europese verdeeldheid.
Het geheel schetst een consistent patroon. De uitspraken, posts en acties van Philippot verschijnen niet willekeurig, maar sluiten systematisch aan bij Russische informatieoperaties in timing, thematiek en argumentatielogica. Die synchronisatie, eerder dan zijn daadwerkelijke politieke gewicht in Frankrijk, maakt hem tot een bruikbare figuur binnen bredere Russische propagandacampagnes.
