België blijft ondanks de Europese sancties tegen Rusland grote hoeveelheden Russisch staal importeren. Het gaat om zogeheten stalen slakken (slabs) van het Russische bedrijf NLMK, dat eigendom is van miljardair Vladimir Lisin. Critici zeggen dat de import de Russische oorlogskas spekt en het effect van de sancties ondermijnt, meldt The Brussels Times.
NLMK levert de slakken aan twee fabrieken in België: NLMK La Louvière en NLMK Clabecq. De Belgische regering verdedigt de handel met het argument dat een importstop directe en onevenredige gevolgen zou hebben voor de werkgelegenheid en de industriële activiteit in het land. “De sancties moeten de Russische oorlogsmachine meer schade toebrengen dan onze eigen economieën”, aldus het Belgische ministerie van Buitenlandse Zaken.
De Europese Unie legde kort na de Russische invasie van Oekraïne sancties op aan de meeste Russische staalproducten, maar verleende een tijdelijke uitzondering voor halffabricaten zoals stalen slakken. In 2023 stemde de EU in met een geleidelijke afbouw van die import, met als deadline september 2028. Momenteel is Rusland goed voor 58 procent van alle slakkenimport in de EU. België is de grootste afnemer en ontvangt ongeveer een derde van die leveringen.
Critici wijzen erop dat er al alternatieve leveranciers bestaan en dat de overgang versneld kan worden. Zij stellen dat de afhankelijkheid van Russisch staal een ‘gat’ in de sancties creëert en Moskou in staat stelt inkomsten te genereren en invloed te behouden op de Europese markt. De Belgische regering zegt zich te zullen houden aan het EU-tijdschema en de import uiterlijk in 2028 volledig te stoppen.
Ondertussen overweegt NLMK grote investeringen in België om de slakken lokaal te produceren. Voor dat project zou aanzienlijke financiële steun nodig zijn van de Belgische en Europese overheid. Dat zou de band tussen het Russische bedrijf en de Belgische industrie verder kunnen versterken.
De discussie over de import van Russisch staal legt een spanning bloot tussen economische belangen van EU-lidstaten en de strategische doelstellingen van het sanctiebeleid. Voorstanders van een snellere afbouw vinden dat de EU zijn eigen geloofwaardigheid ondermijnt door uitzonderingen te blijven toestaan die Rusland helpen zijn oorlog in Oekraïne te financieren.
