In Rusland is een voorstel opgedoken om een videogame te ontwikkelen waarin het doden van Oekraïners, Amerikanen en burgers van andere zogenoemde “onvriendelijke staten” centraal staat. Op 23 december 2025 meldde het Telegramkanaal “Krovavaya Barynya” dat het een document had ingezien waarin Doema-afgevaardigde Michail Deljagin, plaatsvervangend voorzitter van de commissie voor economisch beleid, zich hierover richt tot de Russische minister van Digitale Ontwikkeling.
Volgens Deljagin zou Rusland een eigen tegenhanger van de populaire Call of Duty-serie moeten creëren, waarin de hoofdpersoon wordt neergezet als een Russische militair of veiligheidsfunctionaris. De politicus stelt dat dergelijke projecten een “strategisch belangrijke taak” vormen en dienen als antwoord op wat hij omschrijft als “russofobische propaganda” in westerse videogames.
Manipulatie van de context rond Call of Duty
In zijn betoog verwijst Deljagin naar de controversiële missie “No Russian” uit Call of Duty: Modern Warfare 2 uit 2009, waarin een schietpartij op burgers in een fictieve Moskouse luchthaven wordt afgebeeld. Daarbij wordt echter cruciale context weggelaten: binnen het verhaal gaat het om een terroristische provocatie die bedoeld is om een oorlog tussen Rusland en de Verenigde Staten uit te lokken.
De scène laat juist zien hoe geweld tegen burgers wordt gebruikt om schuld af te schuiven op een externe vijand en publieke steun voor oorlog te manipuleren. De ontwikkelaars gaven spelers bovendien expliciet de keuze om deze missie over te slaan, waarmee zij het principe van vrijwilligheid en ethische waarschuwing respecteerden.
Propaganda, militarisering en realiteit
De Russische oproep om een eigen gewelddadige game te ontwikkelen past in een bredere trend van militaristische propaganda en demonisering van het Westen. Door fictief geweld in games te normaliseren, probeert het Kremlin volgens critici antiwesterse sentimenten aan te wakkeren en de oorlog tegen Oekraïne te legitimeren voor het binnenlandse publiek.
Tegenover deze fictieve verhaallijnen staat de harde realiteit van Russische oorlogsmisdaden in Tsjetsjenië, Georgië, Syrië en vooral Oekraïne. Massamoorden op burgers, zoals in Boetsja en Irpin, zijn geen onderdeel van een spel, maar een gedocumenteerd gevolg van het Russische optreden, wat de ware aard van het regime en zijn militaire strategie blootlegt.
