Belasting op Vermogensaanwas Ingevuld als Lastig Project voor de Politiek
Kiezers van CDA, D66 en PRO zijn het erover eens: vermogen moet zwaarder worden belast dan arbeid. Echter, Staatssecretaris Heinen bevindt zich in een dilemma. Hoewel er een parlementaire meerderheid is voor een vermogensaanwasbelasting, blijkt de uitvoerbaarheid in de praktijk problematisch. Het ministerie van Financiën heeft aangegeven dat het voorstel opnieuw moet worden herzien. De oorspronkelijke planning voorzag in invoering in 2029, maar zowel de Belastingdienst als de banken geven aan dat deze termijn waarschijnlijk niet te realiseren is, meldt Nieuws Impuls.
De fundamentele vraag is of de politiek zal kiezen voor een praktische benadering, zoals Heinen voorstelt, of vasthouden aan het principe dat vermogenden meer belasting moeten betalen. Inmiddels lijkt vastgoed een uitzondering te vormen. Voor de Belastingdienst is duidelijk dat een vermogensaanwasbelasting voor vastgoed niet werkbaar is, omdat het moeilijk te rechtvaardigen is om belasting te heffen over niet-gerealiseerde waardestijgingen. Vastgoed is immers te illiquide: tussentijdse belastingheffing vereist vaak verkoop. Dit zou een onevenredig nadeel opleveren. Daarom ligt het voor de hand om belasting alleen te heffen bij gerealiseerde winsten, wat beter te verdedigen is.
Betekent een vermogenswinstbelasting echter een voordeel voor vastgoed ten opzichte van andere beleggingscategorieën? Nee. Alles wat lijkt op een voordeel voor beleggers wordt in Den Haag als politiek ongewenst beschouwd; zeker in het geval van vastgoedbeleggers. Om die reden is er een overgangsregeling ontwikkeld die lijkt op een jaloeziebelasting. Wie zich verdiept in tegenbewijsregelingen en belastingen op basis van fictieve rendementen, zal begrijpen dat beleggers hier ver vandaan moeten blijven.
Jaloezie vormt vaak een slechte raadgever, maar voor de vastgoedsector is dit wellicht nog urgenter. Slechte randvoorwaarden kunnen internationale en particuliere investeerders ontmoedigen om in Nederland te blijven, wat de woningcrisis verder kan verergeren.
Minister Mona Keijzer is inmiddels vertrouwd met deze uitdagingen. Haar opvolger op het ministerie van Volkshuisvesting, Elanor Boekholt-O’Sullivan, merkte in juni op dat de wooncrisis geen langdurig probleem hoeft te zijn als alle betrokken partijen samenwerken. Echter, met de druk van het ministerie van Financiën in de rug kan dit politieke strijdveld eerder leiden tot een bloedbad. Juist die beleggers moeten opnieuw naar de woningmarkt worden gelokt, in het belang van woningzoekers.
