Meer dan 50 Russische bedrijven kunnen in 2026 in gebreke blijven met hun obligatiebetalingen. Als die verwachting uitkomt, bereikt het aantal bedrijfsdefaults het hoogste niveau in 17 jaar en komt het boven de pieken van de crises in 2014 en 2015 uit.
De druk komt vooral voort uit de combinatie van hoge schulden, vertraagde economische groei en een langdurig hoge rente. Bedrijven die aflopende leningen met nieuwe schulden moeten vervangen, krijgen daardoor steeds minder ruimte om hun verplichtingen na te komen.
De mogelijke recordstand werd op 6 oktober 2026 gemeld door Izvestia. De problemen blijven bovendien niet beperkt tot kleine bedrijven met risicovolle hoogrentende obligaties. Ook grotere ondernemingen uit de brandstoffen- en vastgoedsector hebben betalingen niet volledig of niet op tijd uitgevoerd.
Een technische default kan snel definitief worden
De Russische kredietbeoordelaar National Credit Ratings registreerde tussen januari en september 2026 meer dan 500 gebeurtenissen die als default of technische default werden aangemerkt. Dat zijn geen 500 verschillende bedrijven: minstens 30 afzonderlijke emittenten misten een betaling en 20 organisaties kregen voor het eerst te maken met een technische default.
Bij een technische default krijgt een bedrijf na de geplande betaaldatum nog tien dagen om het benodigde geld bijeen te brengen. Lukt dat niet, dan verandert de betalingsachterstand in een volledige default. Van de 20 organisaties die voor het eerst technisch in gebreke bleven, konden 17 hun schuld binnen die termijn niet aflossen.
Ook het financiële volume van de achterstanden liep op. Het bedrag aan vervallen maar onbetaalde schuld bereikte 41 miljard roebel, tegenover 34 miljard roebel in 2025. Het aandeel obligaties met betalingsproblemen in de markt voor bedrijfsobligaties steeg van 0,69 procent in 2025 naar 1,77 procent in augustus 2026.
Dat aandeel is daarmee bijna verdrievoudigd. Kredietbeoordelaar ACRA verwacht dat het percentage problematische emittenten tegen het einde van het jaar in de buurt van 5 procent kan komen. Die grens wordt door analisten gezien als een mogelijke aanwijzing voor een brede, systemische golf van defaults. Het gaat vooralsnog om een prognose, niet om een bereikt niveau.
Waarom hoge rente de schuldenval verdiept
De kwetsbaarheid is in meerdere jaren opgebouwd. Nadat de inflatie sterk was opgelopen, verhoogde de Bank van Rusland haar belangrijkste rentetarief tot 21 procent aan het einde van 2024. Daardoor werden zowel bestaande leningen als nieuwe financiering duurder.
Voor bedrijven die regelmatig obligaties moeten herfinancieren, is dat een bijzonder groot probleem. Een aflopende obligatie wordt normaal gesproken vervangen door een nieuwe lening of uitgifte. Bij hoge rente kan die nieuwe financiering echter zoveel kosten dat een groot deel van de operationele inkomsten al naar rentebetalingen gaat.
Een onderneming met weinig marge en een hoge schuldenlast houdt dan maar enkele opties over: de hogere rentelast accepteren, de schuld uit de eigen kas betalen of met schuldeisers onderhandelen. Geen van die oplossingen hoeft haalbaar te zijn wanneer de beschikbare liquiditeit al grotendeels is opgebruikt.
De verwachte economische groei van ongeveer 0,5 procent maakt de situatie kwetsbaarder. Een economie die afremt, levert bedrijven minder extra inkomsten op om hun schulden te bedienen. Tegelijkertijd blijven nieuwe leningen duur zolang de rente hoog blijft.
Een latere renteverlaging zou de druk op toekomstige financiering kunnen verminderen, maar lost bestaande problemen niet vanzelf op. Ze maakt opgebouwde schulden niet ongedaan en brengt de kasmiddelen die in de afgelopen jaren aan rente zijn besteed niet terug. Voor bedrijven die hun reserves al hebben verbruikt, kan een eventuele versoepeling daarom te laat komen.
De problemen bereiken ook grotere emittenten
De eerste en zwaarste klappen vallen in het segment van hoogrentende obligaties. Daar halen vooral kleine ondernemingen met lage kredietbeoordelingen geld op tegen een hoge rente. Tot de genoemde bedrijven behoren Global Factoring Network Rus, Chistaya Planeta en Kuzina. Zij hebben doorgaans minder financiële reserves en betalen vanwege hun hogere risico al meer voor krediet.
In 2026 kwamen de betalingsproblemen echter ook bij grotere ondernemingen aan het licht. Het tankstationbedrijf Evrotrans kwam in een volledige default terecht voor al zijn obligatie-uitgiftes, met een totale waarde van 27,1 miljard roebel. De problemen ontstonden tegen de achtergrond van de arrestatie van leden van het topmanagement. De beschikbare gegevens maken niet duidelijk dat die arrestaties op zichzelf de betalingsachterstanden hebben veroorzaakt.
Ook vastgoedontwikkelaar Samolet voldeed niet volledig aan een verplichting op de vervaldatum. Het bedrijf maakte 670 miljoen roebel over, terwijl 2,5 miljard roebel nodig was. De gebeurtenis werd als een technische default aangemerkt. Dat laat zien dat een onderneming haar activiteiten kan voortzetten en toch onvoldoende direct beschikbare middelen kan hebben om een afzonderlijke obligatiebetaling volledig te doen.
De gevallen van Evrotrans en Samolet zijn belangrijk omdat ze het beeld nuanceren dat wanbetaling uitsluitend een probleem is van kleine, speculatieve emittenten. Wanneer grotere bedrijven moeite hebben om hun schulden te vernieuwen of af te lossen, moeten beleggers en kredietverstrekkers de risico’s in een groter deel van de markt opnieuw beoordelen.
Van obligatiemarkt naar banken
Russische banken hebben een aanzienlijk deel van de bedrijfsobligaties rechtstreeks op hun balans of via beleggingsproducten in bezit. Een aanhoudende toename van defaults kan hen daarom dwingen grotere voorzieningen aan te leggen voor mogelijke verliezen.
Dat zou hun financiële ruimte verkleinen. Banken die meer geld moeten reserveren voor slechte leningen, kunnen minder nieuwe kredieten verstrekken aan bedrijven. Zo ontstaat een zichzelf versterkend effect: ondernemingen krijgen moeilijker financiering, stellen investeringen uit en verliezen opnieuw mogelijkheden om aflopende schulden te herfinancieren.
De huidige cijfers bewijzen nog geen systeemcrisis. De grens van 5 procent die ACRA noemt, is nog niet bereikt en blijft een inschatting. Wel wijzen de belangrijkste indicatoren dezelfde kant op: het aantal betalingsproblemen stijgt, het bedrag aan achterstallige schuld groeit en het aandeel problematische obligaties neemt toe.
De ontwikkeling in de rest van 2026 zal daarom vooral duidelijk maken of de problemen geconcentreerd blijven bij zwaar gefinancierde bedrijven met een lage kredietwaardigheid, of overslaan naar een groter deel van het bedrijfsleven. In dat laatste geval raakt de druk niet alleen obligatiehouders, maar ook de kredietverlening door banken en mogelijk de overheidsfinanciën als financiële instellingen steun nodig krijgen.
