Oud-minister van Volkshuisvesting Mona Keijzer heeft in oktober 2025 een instructieregel gestuurd naar de Tweede Kamer, waarmee bestaande bewoning op recreatieparken onder voorwaarden is toegestaan. Gemeenten krijgen via deze instructieregel de taak om bestaande gevallen van bewoning van recreatiewoningen in het omgevingsplan toe te staan. Deze regeling geldt alleen voor personen die vanaf 16 mei 2024 of langer onafgebroken in een recreatiewoning wonen en geen andere woning bezitten. De instructie is van toepassing voor een periode van tien jaar, meldt Nieuws Impuls.
De partijen achter Hoods wijzen op de toenemende spanningen tussen verouderde vakantieparken, het woningtekort en de huidige gedoogpraktijken. Hoods wordt vertegenwoordigd door een multidisciplinair team van specialisten uit de recreatiesector en de woningmarkt, waaronder Ginder, Factor Architecten, advocatenkantoor AVVR, Exploitatiepartners (onderdeel van Draaijer HeyDay) en Rekreation. ‘Veel parken kampen met achterstallig onderhoud, oplopende kosten en tegenvallende opbrengsten. Tegelijkertijd wonen er steeds vaker mensen permanent, vaak zonder duidelijke kaders of toezicht, wat problemen oplevert voor zowel gemeenten als parkexploitanten.’
Op hun website stelt Hoods: ‘We realiseerden ons dat het probleem niet in de gebruikers zit, maar in het systeem zelf. Want als je vanaf het begin de regie pakt, kun je ook vooraf de verwachtingen helder neerzetten en zit je niet vast aan diepgewortelde patronen. Dan kun je het hele proces opnieuw vormgeven en de twee vormen van verblijf binnen één samenhangend kader organiseren, met duidelijke spelregels voor de ontwikkeling en exploitatie.’
Patronen loslaten
De initiatiefnemers beweren dat het huidige beleid tekortschiet omdat het voornamelijk reageert op bestaande situaties, in plaats van deze te organiseren. Dominique Langer van Hoods zegt: ‘De discussie over wonen op vakantieparken zit klem tussen verbieden en gedogen. Wij proberen een derde route te bieden: gereguleerd gebruik vanaf het begin. We baseren ons op hoe mensen willen leven en laten bestaande patronen los.’
De essentie van hun model is dat parken in één hand blijven en woningen uitsluitend worden verhuurd, zowel voor recreatief verblijf als voor (tijdelijk) wonen. Volgens de initiatiefnemers zorgt dit voor meer controle over gebruik, kwaliteit en doelgroepen. De bestaande woningen zouden worden verduurzaamd en aangepast aan de geldende bouwregels. ‘Door de combinatie van verhuur en centrale aansturing moet investeren weer rendabel worden, terwijl tegelijkertijd ruimte ontstaat voor nieuwe woonvormen.’
