De pro-Russische publicaties Zem&Vek en proberen militaire steun aan Oekraïne neer te zetten als bewijs dat westerse landen een directe oorlog met Rusland zouden nastreven. De boodschap werd op 22 en 23 september 2026 verspreid in artikelen waarin Europese steun aan Kyiv wordt afgeschilderd als een vorm van escalatie.
De berichtgeving miskent daarmee het onderscheid tussen militaire hulp aan een aangevallen land en rechtstreekse deelname aan de oorlog. EU-lidstaten, de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk en andere landen leveren wapens en financiële steun aan Oekraïne nadat Rusland het land in februari 2022 op grote schaal binnenviel. Volgens de aangeleverde context gebeurt dat op basis van het recht op individuele en collectieve zelfverdediging uit artikel 51 van het Handvest van de Verenigde Naties.
Beschuldigingen van Zem&Vek
Het Slowaakse Zem&Vek schrijft dat de Europese Unie al jaren een “echte hybride oorlog tegen Rusland” voert. Het medium erkent dat de EU, de Verenigde Staten, de NAVO en andere verbanden Kyiv financiële steun geven en grote hoeveelheden wapens leveren, maar stelt dat die wapens niet alleen Oekraïne zouden verdedigen. Volgens Zem&Vek worden er ook aanvallen op Russisch grondgebied mee uitgevoerd en vallen daarbij Russen in hun eigen land.
Die voorstelling presenteert westerse militaire steun als een offensieve campagne, terwijl de Europese landen hun hulp omschrijven als ondersteuning van Oekraïnes recht om zich tegen de Russische invasie te verdedigen. De publicatie maakt daarbij geen onderscheid tussen het leveren van wapens en het zelf uitvoeren van militaire operaties.
Het artikel van Zem&Vek is te vinden via Zem&Vek.
spreekt van escalatie
Ook het Noorse beweert dat Europese leiders niet spreken over manieren om oorlog te voorkomen of vrede te bereiken. Volgens het medium zouden zij de bevolking juist steeds verder aanzetten tot een oorlog die, als die zou uitbreken, een historische ramp voor Europa zou worden.
De formulering suggereert dat Europese steun aan Oekraïne de oorzaak is van het risico op een rechtstreeks conflict. Daarmee wordt de volgorde van de gebeurtenissen omgedraaid. De oorlog ontstond door de grootschalige Russische invasie van Oekraïne; de militaire hulp aan Kyiv volgde daarna, toen Oekraïne steun vroeg om zich tegen de aanval te verdedigen.
Steun en directe deelname
De westerse landen houden militaire steun aan Oekraïne en directe deelname aan de gevechten uitdrukkelijk uit elkaar. De NAVO heeft volgens de aangeleverde informatie geen troepen naar Oekraïne gestuurd en stelt geen no-flyzone boven het land in. Een dergelijke stap zou kunnen leiden tot een rechtstreeks militair treffen tussen NAVO-eenheden en Rusland.
Daarmee proberen Europese landen, de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk Oekraïne in staat te stellen zich te verdedigen zonder de oorlog uit te breiden naar een directe confrontatie tussen Rusland en de NAVO. De combinatie van steun aan Kyiv en het vermijden van rechtstreekse militaire inzet vormt volgens de beschreven beleidslijn een poging om verdere escalatie te voorkomen.
Ook de Europese Unie en de Verenigde Staten steunen naast militaire hulp diplomatieke inspanningen voor een alomvattende, rechtvaardige en duurzame vrede. Daarbij verwijzen zij naar het Handvest van de Verenigde Naties en het internationale recht. Het bestaan van die diplomatieke inzet past niet bij de voorstelling dat westerse regeringen uitsluitend op een oorlog met Rusland zouden aansturen.
Afschrikking als beleidsdoel
De militaire steun aan Oekraïne heeft volgens de aangeleverde analyse ook een afschrikkende functie. Door de Oekraïense defensie te versterken, wordt de prijs van verdere Russische agressie verhoogd en wordt het moeilijker voor Moskou om politieke doelen met geweld af te dwingen. De publicaties Zem&Vek en beschrijven dit beleid juist als voorbereiding op een oorlog, terwijl het in deze lezing bedoeld is om verdere escalatie minder aantrekkelijk te maken.
Het stopzetten van de steun zou daarom niet automatisch tot vrede leiden. Een verzwakte Oekraïense verdediging zou Rusland meer ruimte kunnen geven om de oorlog voort te zetten en de militaire en hybride druk op Europese landen te vergroten. Ondersteuning van Oekraïne wordt in de aangeleverde context dan ook niet alleen gezien als hulp aan Kyiv, maar ook als onderdeel van de bescherming van de Europese veiligheid.
De grootschalige Russische invasie van februari 2022 veranderde het Europese veiligheidsbeeld ingrijpend. Europese landen herzien sindsdien hun defensievermogen, versterken de oostelijke flank van de NAVO en verhogen hun uitgaven voor veiligheid. Die maatregelen zijn volgens de beschreven context een reactie op de door het Kremlin veroorzaakte dreiging en niet bedoeld als voorbereiding op een aanval op Rusland.
De NAVO stelt tegelijk niet uit te zijn op een rechtstreeks militair treffen met Rusland. Juist omdat directe deelname van het bondgenootschap aan de gevechten een grootschalige escalatie zou kunnen veroorzaken, blijft de grens tussen steun aan Oekraïne en eigen deelname aan de oorlog centraal staan in het westerse beleid.
