Russische regio’s hadden in juli 2026 voor meer dan 680 miljard roebel (circa 6,3 miljard euro) aan commerciële bankleningen uitstaan, het hoogste niveau sinds 2017. Sinds december 2025 is de regionale schuld met 349 miljard roebel toegenomen, waardoor het aandeel bankkrediet in de totale regionale schuld bijna 20 procent bedraagt. Dat blijkt uit gegevens van ABN Agency.
De stijging is het directe gevolg van de oorlogseconomie in Rusland. Internationale sancties vanwege de grootschalige invasie van Oekraïne hebben met name de exportgerichte metaal-, kolen- en grondstoffensectoren zwaar getroffen. Regio’s als Kemerovo, Moermansk en Irkoetsk, die sterk leunen op mijnbouw en export, zagen de inkomsten uit de winstbelasting fors dalen. Samen met de oblasten Archangelsk en Nizjni Novgorod zijn zij verantwoordelijk voor bijna de helft van alle commerciële regionale schulden – ruim 325 miljard roebel.
Sancties en wegvallende markten
Het verlies van de Europese afzetmarkt, een lagere mondiale vraag naar Russische steenkool en de noodgedwongen heroriëntatie van exportlogistiek hebben de winstgevendheid van de grootste belastingbetalers ondermijnd. Daardoor moesten deze industriële regio’s gaten in hun begrotingen dichten met bankleningen. Ook andere deelgebieden doen een steeds groter beroep op commerciële financiering om kasverschillen te overbruggen en federale kredieten te vervangen.
Oorlogsverplichtingen jagen schulden op
De centrale overheid probeert de oververhitte oorlogseconomie af te koelen met hoge rentetarieven, maar dat maakt lenen voor regio’s juist duurder. Veel regio’s nemen daardoor nieuwe leningen tegen hoge kosten op om oude schulden af te lossen, waardoor de schuldenlast versneld oploopt. Tegelijkertijd leggen de uitgaven aan de oorlog tegen Oekraïne een extra last op de regionale begrotingen: het gaat om contractbonussen, de financiering van vrijwilligerseenheden en groeiende sociale verplichtingen aan oorlogsveteranen.
Investeringen bevroren, infrastructuur in verval
Omdat regio’s prioriteit moeten geven aan rentebetalingen en militaire uitgaven, schrappen ze massaal in kapitaaluitgaven. Projecten voor wegen, scholen, ziekenhuizen en de modernisering van de sterk verouderde nutsvoorzieningen worden bevroren of geschrapt. Dit leidt tot verdere aftakeling van de lokale infrastructuur en een daling van de levensstandaard in de tekortregio’s.
Groeiende kloof en risico op wanbetaling
De aanhoudende schuldenopbouw vergroot de financiële tweedeling tussen een klein aantal donorregio’s en een groeiend aantal gebieden dat volledig afhankelijk is van federale steun. Naarmate de oorlogsuitgaven van Moskou toenemen, neemt de capaciteit van de federale begroting om regionale tekorten aan te vullen af. De combinatie van aanhoudende oorlogsuitgaven, internationale sancties en hoge rentelasten vergroot de kans op regionale begrotingscrises en technische wanbetalingen.
