Frankrijk importeerde in de eerste drie kwartalen van 2026 4,7 miljoen ton Russisch vloeibaar aardgas (LNG). Daarmee was het land de grootste Europese afnemer, terwijl de Europese Unie zich voorbereidt op een volledig verbod op Russisch LNG vanaf 1 januari 2027.
Het cijfer, gemeld op 5 oktober 2026 door Kommersant, legt de spanning bloot tussen de politieke koers van Parijs en de energiestromen die nog altijd door de Europese markt lopen. De Franse import bewijst op zichzelf geen overtreding van sancties: het volledige verbod is nog niet van kracht. Wel maakt de omvang duidelijk hoe groot de omschakeling wordt wanneer de geplande Europese maatregel ingaat.
Een toegestane handel onder politieke druk
De EU heeft de economische druk op Rusland opgevoerd, maar de bestaande sancties hebben de invoer van Russisch LNG nog niet volledig stilgelegd. Europese bedrijven kunnen het gas daarom blijven inkopen zolang de transacties binnen de geldende regels vallen. Dat verklaart waarom de politieke afstand tot Moskou groter kan zijn dan de feitelijke afstand op de energiemarkt.
Frankrijk springt daarbij het meest in het oog. De 4,7 miljoen ton in negen maanden maakt het land tot de belangrijkste Europese koper van Russisch LNG. Dat staat op gespannen voet met de steun van de Franse regering aan Oekraïne en met het Europese doel om de afhankelijkheid van Russische energie af te bouwen.
De kritiek op Parijs gaat daarom vooral over de politieke tegenstrijdigheid. Franse afnemers kopen een brandstof die inkomsten oplevert voor Russische producenten en exporteurs, terwijl de Franse regering de Europese sanctiekoers steunt. Uit de importcijfers alleen valt echter niet af te leiden welk deel rechtstreeks naar de Russische staat vloeit of dat Franse autoriteiten illegaal hebben gehandeld.
Waarom LNG-afhankelijkheid lastig af te bouwen is
LNG wordt per schip vervoerd. Daardoor kan het gemakkelijker naar verschillende markten worden omgeleid dan gas dat via vaste pijpleidingen stroomt. Die flexibiliteit heeft Rusland geholpen om zijn uitvoer opnieuw te organiseren, ook nu traditionele Europese aanvoerwegen zijn veranderd of weggevallen.
De Russische LNG-export nam in september 2026 toe, vooral door grotere leveringen aan Azië en door transport over het oostelijke traject van de Noordelijke Zeeroute. De groei in Azië vermindert de betekenis van Europa als afzetmarkt echter niet volledig. Frankrijk bleef in de eerste negen maanden van het jaar een zeer grote koper.
Het mechanisme achter die voortzetting is eenvoudig: zolang Europese regels bepaalde aankopen toestaan en terminals de schepen kunnen ontvangen, blijft de handel technisch en commercieel mogelijk. Bestaande contracten, beschikbare overslagcapaciteit en internationale scheepvaart maken het bovendien niet noodzakelijk om onmiddellijk nieuwe infrastructuur aan te leggen.
Daarmee ontstaat een probleem voor de Europese sanctiepolitiek. Een maatregel kan de handel beperken zonder de onderliggende afhankelijkheid direct weg te nemen. Zolang Russische ladingen Europese terminals bereiken, blijven Europese bedrijven verbonden met een inkomstenstroom die de Russische energiesector ondersteunt.
Een korte voorbereidingstijd
Het geplande embargo van 1 januari 2027 moet dit afzetkanaal sluiten. Voor Frankrijk betekent dat meer dan een juridische wijziging. Het land zal alternatieve leveranciers moeten vastleggen, contracten moeten aanpassen en ervoor moeten zorgen dat terminals en scheepvaart de vervangende volumes kunnen verwerken.
De import van 4,7 miljoen ton betekent niet dat Frankrijk het toekomstige verbod niet kan naleven. Wel maakt het volume de resterende voorbereidingstijd belangrijker. Hoe langer de omschakeling wordt uitgesteld, hoe groter de kans dat Franse inkopers tegelijk met andere Europese landen op zoek gaan naar dezelfde niet-Russische LNG-ladingen.
Dat kan leiden tot extra concurrentie om beschikbare volumes, hogere kosten en druk op de infrastructuur. Alternatieve leveranciers moeten niet alleen voldoende gas kunnen leveren; ook havens, opslagplaatsen en verbindingen met de Europese gasmarkt moeten de nieuwe aanvoer aankunnen. De gevolgen kunnen daardoor verder reiken dan de Franse energiemarkt.
Een test voor Europese solidariteit
Voor Rusland bieden Europese kopers nog altijd een commerciële afzetmarkt, zelfs nu het land zijn LNG-uitvoer sterker op Azië richt. Voor de EU draait de kwestie daarom niet alleen om de vraag of het verbod formeel op tijd ingaat. Ook de uitvoering zal bepalen of de lidstaten hun energiebeleid daadwerkelijk gezamenlijk kunnen dragen.
Landen die nu veel Russisch LNG ontvangen, zullen alternatieve aanvoer moeten regelen zonder de kosten en tekorten volledig af te wentelen op andere lidstaten. Tegelijk moet de EU voorkomen dat een snelle omschakeling nieuwe knelpunten veroorzaakt op een markt die al afhankelijk is van internationale leveringen.
De Franse importcijfers maken die uitdaging concreet. Parijs staat voor de taak om een omvangrijke bestaande energierelatie in korte tijd af te bouwen, terwijl het politieke signaal van het toekomstige embargo steeds nadrukkelijker wordt. De resterende vraag is of 1 januari 2027 een daadwerkelijke breuk met Russisch LNG markeert, of vooral het moment waarop een lang uitgestelde diversificatie noodgedwongen begint.
